ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )

451

شرح نهج البلاغة ( فارسي )

حج افزوده شود همهء اين اغراض مانع از فضيلت حج ومقصود شارع مىباشد . دوّم - حج گزار با افرادى كه مردم را از راه خدا ومسجد الحرام باز مىدارند همكارى ومساعدت نكند زيرا اين أعانت بر ظلم وفرآهم آوردن أسباب تباهكارى وايجاد جرأت بر عليه روندگان به سوى خداست كه اگر انجام حج اعانهء بر ظلم باشد بايد در خلاصي از آن كوشيد واگر قدرت بر رهايى يافتن از كمك به ظالمان نباشد نرفتن به حجّ از كمك كردن به ظالمان در بدعتگذارى كه منتهى به سنّت خواهد شد بهتر است . سوّم - فرآهم بودن هزينهء واحتياجات سفر وآمادگى نفساني در خرج كردن مال وانفاق به حدّ اعتدال كه از بخل وتبذير دور باشد زيرا صرف مال در راه مكّه انفاق در راه خداست . پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « حج مبرور پاداشى جز بهشت ندارد . عرض كردند يا رسول اللّه حج مبرور يعنى چه ؟ فرمود خوشرويى در سخن واطعام كردن » . چهارم - دورى از پليدى وفسق وجدال چنان كه خداوند متعال فرموده است : فَلا رَفَثَ وَلا فُسُوقَ وَلا جِدالَ « 9 » . مقصود از رفث ، هر حرف بيهوده وناسزاست ودر اين معنى ملاعبه با زنان ( در حال احرام ) داخل است زيرا ملاعبه وگفتگو با زنان هيجان ايجاد مىكند ومقدمهء حرام مىشود وبدين سبب حرام است وشارع مقدّس چيزى كه زمينهء حرام را فرآهم آورد براي ريشه كن كردن حرام آن را به جاى حرام دانسته ونهى كرده است . منظور از فسوق بيرون رفتن از طاعت خداست ومقصود از جدال كه نهى شده مجادله وخصومتى است كه موجب خصومت ودشمنى وتفرقهء مسلمين شود . همهء اينها ضدّ مقصود شارع از حج ودورى از ياد خداست .

--> ( 9 ) سورهء بقره ( 2 ) : آيهء ( 197 ) : در حج رفث وفسوق وجدال نبايد باشد .